Pieſn nieboſcʒika P<ana> Samuela ZBoꝛowskiego. nota ieÿ jako o Tęcʒinſkim którego ex ſeditiom Zamoisky dal ſcʒiącʒ D<ie> 26. maÿ<a> A<nn>o 1584 Sluchaicie nocʒne cʒienie, bądʒcie mÿ ſwiatkamÿ. Ẏ wÿ nieſcʒeſne ſcʒianÿ, ſkarʒę ſie prʒed wamÿ Ẏak ſwiat ſtanal ÿ pokÿ bieʒą liata iego Zaden nad mie wʒaloſcʒÿ cʒieſʒeÿ nieſedl ʒniego, Zwlaſcʒa ten ktorÿ chodʒÿ woicʒiſteÿ ſwobodʒie Sin Coronnÿ niemiſliącʒ o ʒdradneÿ prʒigodʒie. Nie tak teſknil Ʒiʒipus po kamien ſtepuiącʒ Nieſprawiedliwich Bogow pomſtę naſię cʒuiącʒ Nie tak cieſko na on cʒaſʒ prʒiſlo Titonowÿ Gdi Jouis ſercʒe iego kaʒal griſcʒ ſępowÿ Jako mie dʒiſ ſtępuiącʒ nagle ſwiata tego. Jako wichrem ſtraſliwim ſtracʒon bendącʒ ʒniego. Milſa mÿ ſmiercʒ, niſʒ ʒiwot ſprawiedliwa billa Lecʒ fortuna ʒloſliwa wtem mie omilila Curcius ſmialÿ ſkocʒil do ʒiemſkieÿ wnętrʒnoſcʒÿ Dla rʒecʒÿ poſpoliteÿ oÿcʒiʒnÿ miloſcʒÿ. Lecʒ mie fata ʒloʒliwe tego nieʒicʒili Abÿ mie wtakiey ſlawie ſmiertelnim ſprawilÿ.

Pieśń nieboszczyka P<ana> Samuela Zborowskiego. Nota jej jako o Tęczyńskim, którego ex seditiom Zamojski dał ściąć D<ie> 26. maj<a> A<nn>o 1584 Słuchajcie nocne cienie, bądźcie mi świadkami. I wy nieszczęsne ściany, skarżę się przed wami. Jak świat stanął i póki bieżą lata jego Żaden nad mię w żałości ciężej nie szedł z niego, Zwłaszcza ten, który chodzi w ojczystej swobodzie Syn koronny, nie myśląc o zdradnej przygodzie. Nie tak tęsknił Zizipus po kamień stępując Niesprawiedliwych bogów pomstę na się czując, Nie tak ciężko na on czas przyszło Tytonowi, Gdy Jovis serce jego kazał gryźć sępowi, Jako mię dziś stępując nagle świata tego Jako wichrem straszliwym strącon będąc z niego. Milsza mi śmierć niż żywot sprawiedliwa była, Lecz fortuna złośliwa w tem mię omyliła. Curcius śmiały skoczył do ziemskiej wnętrzności Dla rzeczy pospolitej, ojczyzny miłości. Lecz mię fata złośliwe tego nie życzyły, Aby mnie w takiej sławie śmiertelnym sprawiły.